Wywiad z osobami z ASD

    

Jako rodzice dzieci w spektrum, bardzo często martwimy się o przyszłość naszych maluchów, zastanawiamy się jak sobie poradzą, czy terapia cokolwiek daje i jak właściwie postrzegają Świat. Nasze dzieci są cudowne. Postanowiłam przeprowadzić swoistego rodzaju wywiad z dorosłymi już osobami w spektrum autyzmu, po to aby zobaczyć, jak wygląda ich sposób podejścia do różnych tematów w życiu dorosłym. Czy terapia jakoś na nich wpłynęła? Czy mają świadomość swojej wyjątkowości? Każda z trzech osób z którą miałam okazje porozmawiać, odpowiedziała na te same pytania! 

Zapraszam do lektury.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Filip, lat 20, student.
Zespół Aspergera

Co to jest według Ciebie autyzm?

Według mnie autyzm jest przeszkodą, która utrudnia interakcje społeczne, lecz jest możliwa do
pokonania. Największą pomocą jest zdecydowanie wsparcie rodziny oraz trening interakcji.

W jakim wieku dowiedziałeś się, że masz spektrum autyzmu? Kto Ci o tym powiedział i w jaki
sposób?

Będę szczery: nie pamiętam. Odkąd tylko sięgam pamięcią, wiedziałem że mam Zespół Aspergera. Został u mnie zdiagnozowany wcześnie, więc nie postrzegałem go jako coś nowego, tylko jako część mnie, która istniała od zawsze.

Czy jako dziecko uczęszczałeś na terapie?

Tak, uczęszczałem na cotygodniowy trening umiejętności społecznych w Warszawie. Wyjazdy te są
prawdopodobnie najcieplej przeze mnie wspominaną częścią mojego dzieciństwa.

Co było dla Ciebie najtrudniejsze w okresie dzieciństwa?

Zdecydowanie szkoła podstawowa. Nigdy nie dogadywałem się z rówieśnikami, i w najlepszym
przypadku czułem się ignorowany i odrzucony. Okres ten wiązał się z niechęcią do samego siebie i
postrzeganiem siebie jako nienormalnego.

Jakie są Twoje zainteresowania? Czy zawsze było to jedno zainteresowanie czy z czasem się
zmieniały?

Dalej jestem zainteresowany tym samym, czym byłem w dzieciństwie – głównie grami i śpiewem. Moje zainteresowania nie zmieniały się, ale dochodziły do nich nowe hobby, takie jak pisanie, seriale, DnD.

Czy czujesz, że w jakiś sposób jesteś „inny” wyróżniasz się czym spośród społeczeństwa?

Obecnie nie, czuję się dokładnie takim samym człowiekiem jak inni. Wcześniej jednak uważałem się za
odmieńca, za kogoś, kogo nie da się lubić. Byłem przekonany że całe życie spędzę sam.

Co sprawia Ci trudność?

Największą trudność sprawia mi strach przed zdenerwowaniem kogoś. W dzieciństwie bardzo często
denerwowałem ludzi przez przypadek, przez nieprzemyślenie tego co mówiłem. Sądzę że to między
innymi dlatego zrażałem do siebie innych. Obecnie dalej martwię się przy rozmowach, boję się, że
odbiorca źle zinterpretuje to, co chcę powiedzieć.

Czy jesteś szczęśliwym człowiekiem?

Mimo wszystko, uważam się za człowieka szczęśliwego. Uważam, że udało mi się pokonać przeszkody, które postawił przede mną autyzm, I obecnie zostały mi jedynie przeszkody, które postawi przede mną dorosłe życie.

Co są sądzisz o przyjaźni? Czy masz przyjaciela?

Przyjaźń była czymś, czego pragnąłem przez całe swoje życie. Obecnie, mam wrażenie że w końcu udało mi się ją odnaleźć. Jestem przekonany, że posiadanie przyjaciela jest jednym z najważniejszych
elementów życia. Uważam też, że gdybym odnalazł przyjaźń wcześniej, znacznie łatwiej byłoby mi
przejść przez młodość.

Co powiedziałbyś rodzicom, którzy dowiadują się, że ich dziecko ma spektrum autyzmu?

Poprosiłbym ich, aby byli przy swoim dziecku i wspierali je. W trudnych chwilach wsparcie rodziców
bywa właśnie tym czego ich dziecko potrzebuje. Autyzm to nie koniec świata, a autystyczne dzieci są w
stanie wieść szczęśliwe życie. Tak jak każde dziecko, potrzebują miłości rodzica.

Co sądzisz o miłości? Czy kiedyś się zakochałeś? Czy masz partnera i jakie masz z nim relacje?

Zawsze myślałem, że miłość jest czymś na co nie mam szans. Myliłem się. Od ponad trzech lat jestem
zakochany i w szczęśliwym związku – jedynym problemem jest dość znaczna, dzieląca nas odległość.
Jestem przekonany, że każdy jest w stanie odnaleźć miłość. Obecny Świat nie ma niemalże żadnych
granic, i gdzieś na pewno istnieje osoba, która zaakceptuje nas takimi, jakimi jesteśmy.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Alicja, lat 17, uczennica liceum. 
Autyzm atypowy

Co to jest według Ciebie autyzm?

Autyzm według mnie to po prostu całościowe zaburzenie rozwoju. Autyzm nie jest żadną
chorobą, przeszkodą czy trudnością. Z tym można żyć tak jak każda osoba.

W jakim wieku dowiedziałaś się, że masz spektrum autyzmu? Kto Ci o tym powiedział i w jaki
sposób?

Dowiedziałam się jak miałam 14 lat, że mam spektrum autyzmu. Zanim się dowiedziałam . że
mam autyzm , czytałam o tym w intrenecie. Przeczytałam o tym, ponieważ dowiedziałam się
od jednego z kolegów, że on ma spektrum autyzmu i chciałam go zrozumieć. Po tych zajęciach
zrobiłam zrzut ekranu i przy okazji moja siostra dowiedziała się, że się tym interesuję. Kilka
chwil później moja mama mnie zawołała i powiedziała, że mam spektrum autyzmu.
Dowiedziała się, że się tym zainteresowałam i właśnie wtedy postanowiła mi o tym powiedzieć.
Byłam tylko ja i moja mama w pokoju siostry. Mama wytłumaczyła mi wszystko spokojnie.

Czy jako dziecko uczęszczałaś na terapie?

Tak. Jako dziecko uczęszczałam do logopedy w szkole i na spotkania z psychologiem na jakiś
określony czas. Będą w gimnazjum jeździłam tez na TUS.

Co było dla Ciebie najtrudniejsze w okresie dzieciństwa?

Najtrudniejsze w okresie dzieciństwa , a bardziej w okresie gimnazjum było szydzenie innych.

Jakie są Twoje zainteresowania? Czy zawsze było to jedno zainteresowanie czy z czasem się
zmieniały?

Moje zainteresowania : to czytanie książek , bawienie się z kotem, rysowanie, słuchanie
muzyki, jazda konna. Lubię też jeździć od czasu do czasu na rolkach . Nie zawsze to było jedno
zainteresowanie i to samo. Zmieniało się to z czasem i niektóre przybywały np. jazda konna.

Czy czujesz, że w jakiś sposób jesteś „inna” wyróżniasz się czym spośród społeczeństwa?

Wcześniej czułam się „inna” spośród społeczności , ale teraz mogę powiedzieć że czuję się
jako normalna osoba, z pewnymi cechami charakteru. Np. ktoś odznacza się tym , ze jest
bardziej towarzyski . Mówiąc to mam na myśli to, że każdy człowiek ma jakąś cechę.

Co sprawia Ci trudność?

Trudność sprawia mi powstrzymywanie negatywnych emocji i stresu.

Czy jesteś szczęśliwym człowiekiem?

Na co dzień jestem szczęśliwym człowiekiem, ale też rzadko mogę być czymś przygnębiona.

Co są sądzisz o przyjaźni? Czy masz przyjaciela?

Przyjaźń jest dla mnie cenną wartością, którą należy doceniać. Prawdziwa przyjaźń cechuje
to, że dwie osoby są w dobrym kontakcie, rozumieją siebie nawzajem w trudnych, ciężkich
chwilach. Tak mam przyjaciela. Z mojej klasy lubię też kilka osób i coraz częściej z nimi
rozmawiam.

Co powiedziałabyś rodzicom, którzy dowiadują się, że ich dziecko ma spektrum autyzmu?

Rodzicom, którzy dowiadują się, że ich dziecko ma spektrum autyzmu powiedziałabym żeby
swoje dziecko wspierali i rozumieli i dla tych, którzy mogą się tego bać – żeby się nie bali.

Co sądzisz o miłości? Czy kiedyś się zakochałeś? Czy masz partnera i jakie masz z nim relacje?

Miłość dla mnie to jest uczucie w którym jesteśmy zakochani w drugiej osobie. Jest to dobra
wartość . Miło jest na pewno gdy mamy kogoś kto kocha nas, nie tak samo jak rodzice i
rodzina, ale w pewnym sensie inaczej.
Tak. Zakochiwałam się w różnych chłopakach. Obecnie nie mam partnera.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Piotr, lat 45, pracuje zawodowo.
Zespół Aspergera

Co to jest według Ciebie autyzm?

Zaburzenie neurologiczne.

W jakim wieku dowiedziałeś się, że masz spektrum autyzmu? Kto Ci o tym powiedział i w jaki
sposób?

45 l, psychiatra.

Czy jako dziecko uczęszczałeś na terapie?

Nie.

Co było dla Ciebie najtrudniejsze w okresie dzieciństwa?

Towarzystwo w szkole.

Jakie są Twoje zainteresowania? Czy zawsze było to jedno zainteresowanie czy z czasem się
zmieniały?

Ewoluowało,  wszystko toczyło się w koło wojska- historia wojskowości itd. Cały czas mam tą samą pasję. 

Czy czujesz, że w jakiś sposób jesteś „inny” wyróżniasz się czym spośród społeczeństwa?

Nie.

Co sprawia Ci trudność?

Społeczeństwo.

Czy jesteś szczęśliwym człowiekiem?

Tak.

Co są sądzisz o przyjaźni? Czy masz przyjaciela?

Nie.

Co powiedziałbyś rodzicom, którzy dowiadują się, że ich dziecko ma spektrum autyzmu?

Nic, traktujcie dzieci normalnie. 

Co sądzisz o miłości? Czy kiedyś się zakochałeś? Czy masz partnera i jakie masz z nim relacje?

Nie mam partnera 😁 mam żonę. Jesteśmy małżeństwem 15 lat. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


    Na moje pytania odpowiedziały trzy osoby posiadające diagnozę spektrum autyzmu. Niesamowity jest dla mnie fakt, że większość pytań pomimo drobnych różnic idealnie pokazywała, jak piękne jest ich podejście do życia. Nie ważne kim jesteśmy, jakie mamy diagnozy czy jaką łatkę nam przypięto: Wszyscy jesteśmy wyjątkowymi ludźmi, a to co zdaje się być najbardziej kluczowe to akceptacja w społeczeństwie naszej odrębności i indywidualności. Mam nadzieję, że mój wywiad choć trochę był pomocny dla rodziców dzieci w spektrum. Jeśli Ci się spodobał, jeśli masz jakieś wnioski, będę wdzięczna jeśli podzielisz się tym ze mną w komentarzu.

Komentarze

  1. Kamila świetne jest to robisz, jak uświadamiasz ludzi.

    OdpowiedzUsuń
  2. Kamila cudowne jest to co robisz 😘 dziękuję tobie bardzo za te wywiady z tak wspaniałymi osobami 🥰

    OdpowiedzUsuń
  3. Fajnie dowiedzieć się od samych zainteresowanych jaka jest ich perspektywa na rzeczywistość 😉sama co jakiś czas wybiegam w przyszłość, bo zwyczajnie się bardzo jej boję jako mama dziecka w spektrum. Każdy autysta jest inny wiec miło dowiedzieć się, że nie musis być tylko źle...

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zespół Aspergera - nasza droga do diagnozy.

Wywiad z mamą osoby w spektrum autyzmu.

Dlaczego warto diagnozować dziecko w kierunku spektrum autyzmu?